Elkaar nabij zijn maar anders

Kinderen grootbrengen is misschien wel de meest ingrijpende vorm van zelfopvoeding. Met hun komst verandert immers alles. Niet alleen je ritme en verantwoordelijkheden, maar vaak ook je lijf, je wereldbeeld en je verlangens. Uitvinden hoe je kunt leven met je veranderende zelf en met je opgroeiende kinderen kan best een opgave zijn. Waar vind je inspiratie over de intiemere aspecten van kinderen opvoeden? Hoe kun je hen nabij zijn?

Deze ouders besloten zelf het boek te schrijven dat ze hadden willen vinden. Ruth Keller maakte een holistisch voorlichtingsboek, Marjolein Vos een menarchegids voor meiden en Jeroen de Jong schreef een boek over het innerlijk beleven van vaderschap.

Kinderen uit de lichtjeswereld

Toen haar meisje van vijf haar vroeg hoe kinderen op aarde komen, realiseerde Ruth Keller zich dat er talloze boekjes bestaan over seksuele voorlichting, maar ze vond geen enkele titel die de geboorte beschrijft als het samenkomen van het hemelse en het aardse. Ruth: ‘Het hoeft van mij niet expliciet, maar kinderen zijn wel wakkerder dan voorheen. Ik miste een boek dat zich beweegt tussen de engelen en de recht toe rechtaan boekjes die het alleen maar hebben over condooms en piemels. Van doula’s en geboortefotografen begreep ik ook dat kinderen steeds vaker bij de geboorte van hun broertje of zusje mogen zijn. Persoonlijk vind ik dat een mooie ontwikkeling; het staat in schril contrast met hoe vluchtig ik zelf ben voorgelicht over het beleven van mijn lichaam en van seksualiteit. Mijn moeder vond het een opgave om mijn zus en mij daar iets over te vertellen, dus ze hield het kort. De volgende teleurstelling kwam toen ik ontdekte dat het beeld van ‘even zwanger worden’, zoals vaak wordt gewekt, helemaal niet klopte. We hebben het in Nederland nog te weinig over miskramen en ongewilde kinderloosheid. Toen ben ik gaan onderzoeken hoe een holistisch voorlichtingsboek voor kinderen tot twaalf jaar eruit zou kunnen zien.’

Ruth kwam uit op een verhaal waarin ze ruimte schept voor de geestelijke wereld, voor het vertrouwd zijn met je (blote) lijf en voor de gender vraagstukken van nu. Ze schreef over een lichtje dat vanuit de lichtjeswereld naar de Aarde wil reizen met hulp van de Grote Engel, over hoe het kan voelen voor de aanstaande ouders als er sprake is van een (vroege) miskraam en hoe een kindje geboren of gehaald kan worden. Ze tekende er grote pastelkrijtprenten bij van de dans van de spermatozoïden rondom de eicel, van aanstaande moeders en vaders, van pronte zwangere buiken, een badbevalling en een keizersnede. Ruth: ‘Ik heb een boek willen maken waarin warm en liefdevol verteld wordt over de komst van nieuwe mensen naar de aarde. Eerlijk moest het ook zijn: niet elke zwangerschap verloopt voorspoedig. Hoe kun je daar op een spirituele manier naar kijken en over praten met je kind? Via crowdfunding financierde ik de vormgeving en het drukwerk. Dat was leuk om te doen, maar ook best spannend: sommige mensen vonden het te confronterend wat ik wilde gaan maken. Maar nu het boek er is, merk ik dat het echt voorziet in een behoefte. Ouders kunnen met het boek in de hand op een terloopse manier aandacht schenken aan seksualiteit – soms alleen via mijn pasteltekeningen, soms met stukjes tekst erbij. Mijn zoontje, nu vijf jaar, zei pas in de dierentuin: ‘Kijk mama, dat nijlpaard heeft ook een vulva’. Ik denk dat dit hilarische voorbeeld laat zien waar het me om te doen is: in alle openheid aansluiten bij waar kinderen zijn.’  •  meiraapje.nl         

Het hoeft van mij niet expliciet, maar kinderen zijn wel wakkerder dan voorheen

Prima Luna

Marjolein Vos kreeg haar eerste kindje op haar 26^e verjaardag. Het was meer dan dubbel feest. Marjolein: ‘Zowel fysiek als energetisch was ik een geboortekanaal: naast een volmaakt baby’tje werd ook ikzelf opnieuw geboren. Ik werd intuïtiever, krachtiger, meer geaard en ik voelde golven van onvoorwaardelijke liefde door mij heen stromen.’ Marjolein kreeg nog drie dochters en een zoon. Ze legde zich steeds meer toe op het bekrachtigen van moederschap bij andere vrouwen, via retraites. ‘Ik sta voor leven vanuit je zachte kracht, verbinding met je eigen lichaamswijsheid, moed verzamelen om uit je comfortzone te gaan en je diepste gevoelens en verlangens de ruimte te geven. Toen mijn oudste dochter ouder werd, besloot ik om iets te maken voor haar eerste menstruatie (menarche). In verschillende inheemse culturen wordt dit gezien als een rite de passage en ook in westelijke landen wordt de menarche steeds vaker gevierd. Ik gun alle meisjes een bekrachtigende en tegelijk laagdrempelige voorbereiding op hun maantijd. Dit gidsje zie ik als een handvat voor (groot)moeders, tantes en/of dappere (groot)vaders om met hun (klein)dochter of nichtje in gesprek te gaan. Maar ook voor meiden om zelf te ontdekken wat de maantijd inhoudt en om van de menarche een inspirerend moment te maken.’ Ze had niet verwacht dat het gidsje zo vaak zou worden gekocht. ‘Blijkbaar voorziet het in een behoefte. Vooral moeders gebruiken het om in gesprek te gaan met hun dochter(s). Het maakt dat hele intieme wat zich in je buik iedere maand voltrekt wat tastbaarder. Tijdens mijn retraites voor moeders en dochters ontstaan vaak memorabele gesprekken, bijvoorbeeld over de eerste keren dat de moeders ongesteld werden. Hoe dat toen ging en voelde. Het blijft bijzonder om het leven door te kunnen geven.’  
‘Het is mijn wens, voor alle dochters en meisjes die nog geboren gaan worden, dat ze mogen opgroeien met het idee dat hun vrouwenlichaam een prachtig geschenk is, waar je goed voor mag zorgen, waar je trots op mag zijn (welke vorm het ook heeft) en waar je van mag genieten. Ik wens onze dochters toe dat wij ze welkom mogen heten met alles wat ze voelen, denken en dat we met hen kunnen zijn in het moment. En ik hoop dat het geven van dit geschenk ook heling mag brengen aan vrouwen die zelf niet zo’n fijne herinnering hebben aan hun eigen menarche. Het is nooit te laat om stil te staan bij jouw vrouwzijn en het eren van je eigen lichaam. Als we dit beter leren verzorgen, krijgen we vanzelf een andere kijk op wat kinderen mee moeten krijgen op school. Ik blijf steeds haken aan het woorden als ‘lentekriebels’ of ‘seksuele voorlichting’. Het woord lichaamswijsheid komt veel dichter in de buurt van de essentie, denk ik.’ | wombfulness.nl

Het woord lichaamswijsheid komt dicht in de buurt van de essentie

Vadervuur

Jeroen de Jong ontmoette via zijn werk voor ‘De Praktijkvader’ de afgelopen jaren honderden mannen met wie hij zich verdiepte in wat het is om vader te zijn in deze tijd. Jeroen: ‘Sinds 2013 is er veel gebeurd. Toen was aandacht voor vaderschap en het daarin kwetsbaar durven zijn echt nog pril. Nu zitten we op een kantelpunt: het is gewoon geworden om stil te staan bij hoe jij invulling wilt geven aan je vaderschap, met of zonder coach of therapeut en er zijn vele mannencirkels. Het stigma is eraf. Persoonlijk was ik aan het begin van mijn ouderschap zoekende: hoe kon ik emotioneel beschikbaar zijn voor onze drie kinderen en mijn partner? Ik had dit niet geleerd van mijn eigen vader. Nu kan ik er echt voor hen zijn. Dit is vaak de motivatie voor (aanstaande) vaders om mee te doen met een training. Kwetsbaar zijn is nog altijd niet iets wat mannen leren van hun vaders, maar als ze zelf vader worden, voelen ze de noodzaak om dit alsnog te leren. Dit is waar intimiteit voor mannen ook om draait, denk ik. Dat je je hart durft open te stellen zonder dat je precies weet wat er gaat komen. Het laten gebeuren van wat zich aandient zonder dat je er van jezelf meteen iets mee moet. Dat is wat we als mannen gewend zijn om te doen hè: we willen het weten, we nemen verantwoordelijkheid of zorgen voor bescherming. Maar je kunt niet weten hoe het is om voor het eerst een baby te verzorgen. Dat het genoeg is om er te zijn, zonder dat er iets mee te hoeven, is vaak een ontdekking. Dan kan er ook iets nieuws ontstaan: je kunt geraakt worden, verstillen, vriendschap sluiten of liefde voeden.’

‘Vadervuur heb ik geschreven omdat zo’n boek er echt moest komen. Ik had het zelf zo graag willen lezen! Boeken gaan toch vaak over het begeleiden van de bevalling, de eerste 1000 dagen of opvoedkwesties. Maar over hoe je ingewijd bent in je vaderschap en wat je daar zelf aan lessen uit haalt en hoe je jouw eigen vuur brandend houdt – dat was er nog niet. Terwijl dit de brandstof is voor de vraag wat voor vader je wilt zijn terwijl je kinderen opgroeien. Dan gaat het over de rol van je eigen ouders, de veranderende relatie met je partner en de stap van opvoeden naar voorleven.’ De schrijfstijl van Jeroen is openhartig en helder: in korte hoofdstukken vertelt hij over zijn dilemma’s en ontdekkingen, over wat zijn kinderen hem spiegelen en over hoe hij in lijn blijft met zijn partner. Jeroen: ‘Van mannen krijg ik terug dat ze blij zijn met die korte hoofdstukken: er zit genoeg in waar je mee aan de gang kunt. En dat is natuurlijk precies de bedoeling.’

Vadervuur, Samsara | praktijkvader.nl

Het is gewoon geworden 
om zelf invulling te geven aan je vaderschap